هوش مصنوعی: از آن نگاه کشنده و آسیب زننده که جانم را به درد آورده است، خوشحالم. گرچه زخم پنهانی بر دل دارم، اما باز هم از آن یار دلخواه خوشنودم.

هوش مصنوعی: ای کسی که برای درد دلم چاره‌ای می‌اندیشی، بگذار این دل با همین غم و اندوه شاداب بماند.

هوش مصنوعی: ای زاهد و منکر، تو مرا به عنوان عاشق معشوقه‌ام می‌شناسی، اما من چیزی پنهان از تو ندارم و این حال و هوای خوش برایم دلچسب است.

هوش مصنوعی: ای پارسا، می‌دانم که تو به تسبیح و زهد علاقه‌داری و اینها برایت خوشایند است، اما اگر راستش را بخواهی، من زنار (علامت و نشانه) را بیشتر دوست دارم.

هوش مصنوعی: من در راه تو افتاده‌ام و می‌خواهم سریع‌تر به خاک بیفتم. حالا چطور می‌توانم با آن پای نازک رفتار کنم که خوش بیاید؟

هوش مصنوعی: در اینجا، فردی از معشوق خود می‌پرسد که از میان دو چشم و دو لب او، کدام یک برایش خوشایندتر است. با اینکه او به نوعی خود را فدای عشق کرده و از درد و رنج دچار شده، اما در عین حال همه‌ی آنچه از معشوقش دیده و احساس کرده، برایش دلپذیر و خوشایند است.

هوش مصنوعی: چون از شدت گریه و دلتنگی برای تو، اشک‌هایم به زمین ریخته و در مسیر تو خارهایی بر دل دارم، حالا که می‌خواهم به سمت تو بروم، احساس خوبی دارم حتی با وجود آن خارها.

هوش مصنوعی: من در باد، زیبایی چهره‌ات را مانند گل می‌بینم و در عین حال دلم از درد می‌سوزد. تنها عده‌ای می‌دانند که چه اندوهی دارم، مگر اینکه به باغ گل بیایم و از زیبایی‌ات بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: خسرو، تو چه چیزهایی را درباره او گفتی؟ یک بار دیگر بگو که یاد آن معشوق هر بار برای من خوشایند می‌آید.