هوش مصنوعی: ای ساقی، لب‌های تو این لطف را از من دریغ کرد، در حالی که می‌گساری که داشتم، فقط یک لحظه از من گرفته شده بود.

هوش مصنوعی: نفرین بر دشمنان که از من صد گرم هم دریغ داشتند، در حالی که با کمال بی‌حیایی به دیگران علاقه نشان می‌دهند.

هوش مصنوعی: دیروز به او گفتم که لبانش را به من بدهد، اما او هم از خودش و هم از من دریغ کرد.

هوش مصنوعی: من مانند یک مورچه هستم و آن لب زیبا برایم غریبه است. اگرچه خانم و آن زیبایی از من دریغ کنند، من همچنان در جایگاه خود باقی می‌مانم.

هوش مصنوعی: وقتی دلم به خاطر غم تو سنگین شد، حالت ابروهایت به شکل قوسی در آمد و این ناراحتی باعث شد که زلف‌های تو که به هم پیچیده‌اند، از من دور بمانند.

هوش مصنوعی: ای پیام‌رسان، سلامی برسان، حتی اگر جان کلام من با خطوطی بی‌احساس و خشک نوشته شده باشد.

هوش مصنوعی: در اینجا گوینده از درگاه معشوق درخواست می‌کند که صدای ناله و آه او را بشنود، اما حسرت می‌خورد که از او صدای بانگ کبوتر حرم را دریغ کرده‌اند. به این معنا که گوینده از معشوق خود می‌خواهد که به احساساتش توجه کند، اما در عوض از نشانه‌های عشق و زیبایی (مثل صدای کبوتر) محروم مانده است.