هوش مصنوعی: در طول عمرم، چشمانم به خاطر خاطراتی از تو همیشه پر از خیال بوده است. زندگی من که بدون داشتن چهره تو گذشت، همچون عمری بی‌فایده و بی‌نوری است.

هوش مصنوعی: زمانی که جان از ما جدا شود، دوباره به مكانی که متعلق به خودش است بر می‌گردد. هر چیزی که می‌بینی به نوعی به اصل و منبع خود مرتبط است.

هوش مصنوعی: نقطه و خطوط تو نشانه‌های زیبایی و جمال هستند و هر یک از این ویژگی‌ها به تنهایی زیبایی خاصی دارند که در مجموع، زیبایی ظاهری تو را کامل می‌کند.

هوش مصنوعی: هر روز آفتاب از گریبان آسمان به زمین می‌تابد و بر روی پیراهن تو می‌افتد، چه شخص خوش‌اقبالی هستی که این نور را دریافت می‌کنی.

هوش مصنوعی: در حضور دوستان دوست‌داشتنی مانند ابر بی‌شرم، هر رقیبی که بخواهد مانع دیدن عاشقان شود، به شدت دچار شکست و فروپاشی می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کجا که دل به دنبال محبت و معشوقی می‌رود، در آنجا اشک و غم همراهش است و آه و ناله از پی آن می‌آید.

هوش مصنوعی: بخت بد تو باعث شد که اشک‌هایت همچون طوفان به راه بیفتند. در حقیقت این وضع نشانه‌ای از کمال نیست، بلکه تنها یک توضیح درباره واقعیت است.