هوش مصنوعی: دل، که به عنوان مرکز عشق و احساسات شناخته می‌شود، از خاک سر کوی تو آگاه است و به آنجا ارادت دارد. جان، که نماد روح و وجود شخیصت است، به خوبی می‌داند که انجام عبادت و تسلیم در برابر تو چه لذتی دارد و چگونه به تصویر تو وصله می‌زند.

هوش مصنوعی: از آن روزی که ابروهای تو مانند محراب دو شده است، زاهدی که بر سجاده می‌نشیند، دیگر فقط در محراب خاص خود غرق نمی‌شود.

هوش مصنوعی: عاشق با تمام وجود و ایمان خود، به گونه‌ای رفتار می‌کند که عقلش را کنار بگذارد، تا بتواند زیبایی‌های عشق و جاذبه‌های دل را احساس کند، چون در این مسیر، حتی کافران هم می‌توانند جاذبه‌های عشق را ببینند.

هوش مصنوعی: عقل از سوی عشق از کنترل خارج شد و به نوعی تکان خورد، تا اینکه حقیقتی جدید را متوجه شد.

هوش مصنوعی: عقل به‌وضوح و به‌راحتی Beauty و جذابیت چهره و موهای تو را درک کرده و به آن توجه کرده است.

هوش مصنوعی: این عبارت به این معناست که هر کس که از تو روح و طراوتی نگیرد، به رنگ و بوی تو نیز آشنا نخواهد بود. تنها از طریق زیبایی و عطری که تو به دیگران منتقل می‌کنی، احساسات و دل‌های آن‌ها شکوفا می‌شود.

هوش مصنوعی: از آن روز که شخص خود را در مقامی پایین‌تر از سگ کوی تو شناخت، کمال و تعالی بیشتری پیدا کرد.