هوش مصنوعی: دل عاشق به زنجیر موهای معشوق افتاده، و از آنجا که چیزی از لب‌های او شنیده، به سمت میخانه و شادی رفت.

هوش مصنوعی: داستانی را بازگو کردم که از دل آتش و شور زندگی نشأت می‌گیرد و به تدریج، اوضاع و احوال خواب من تحت تأثیر آن روایت داغ، تغییر کرد و به دنیای افسانه‌ها و خیال رفت.

هوش مصنوعی: اگر دل ما شعله‌ور باشد، دیگران از درد و رنج ما باخبر می‌شوند و تنها شمع می‌داند که در شب‌ها چه بر سر پروانه می‌آید.

هوش مصنوعی: روزی خواهد آمد که بفهمم عاشق چگونه از درد فراق محبوبش به این حال دچار شده است. اینقدر اشک ریخته که بر روی زمین دانه‌هایی کاشته است.

هوش مصنوعی: در دل من یاد و خیال زیبایی مانند زلفی پیچیده وجود دارد، همچون گنجی که در ویرانه‌ای پنهان شده باشد.

هوش مصنوعی: در اینجا به تصویر کشیده شده که زلف‌های تاریک و بی‌نور عشق، هیچ روشنایی‌ای ندارند و هیچ کس نمی‌تواند به آن‌ها نزدیک شود. بنابراین، مانند مویی که فقط با شانه مرتب می‌شود، تنها کسی می‌تواند به این زلف‌ها نزدیک شود که خود را به آن شانه (عشق) بسپارد.

هوش مصنوعی: زمانی که جان و سر از مشکلات و وابستگی‌ها رهایی یابند، کمال و زیبایی عشق در زندگی نمایان می‌شود. در هر نقطه‌ای که درویش گام بگذارد، با روحی آزاد و از روی عشق و صفا می‌رود.