هوش مصنوعی: چشم ناراحت ما به خاطر تو نگران است، چون قد تو هم نشانه‌ای از عدالت است و من حقیقت را می‌گویم.

هوش مصنوعی: چرا سرو زیبا دیگر بر ما سایه نمی‌افکند؟ در واقع، این نیز به دلیل سرنوشت عجیب و غریب ماست.

هوش مصنوعی: وقتی ابروی تو را دیدم، به شدت مضطرب شدم، مانند زلف‌های تو که لطافت دارند و نمی‌دانم که عتاب و سرزنش تو چه کسی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: خواستم که به طور کامل از این سرزمین بروم، اما دوباره تصمیمم را عوض کردم چون هدفم اینجا است.

هوش مصنوعی: کمترین درد و رنج، احساس تنهایی و بی‌کسی کسی است که به خودخواهی دچار شده؛ او در این شهر نمی‌داند چه حالی دارد و کجا باید برود.

هوش مصنوعی: از بیمارستان احسان، کسانی که خسته و رنجور هستند، بیشتر به دنبال مرهم و امید برای درمان خود هستند.

هوش مصنوعی: من حرمت و ارزش خود را پنهان می‌کنم، اما اشک‌های قرمزم و چهره زردم نشان می‌دهد که درونم در حال درد و رنج است.

هوش مصنوعی: دوش، من و شمع در کنار هم از دل سوزان خود سخن می‌گفتیم. شمع، با اشک‌هایش در حال آب شدن بود و من نیز در تنگنا و اندوه بودم.

هوش مصنوعی: من امروز به عشق تو وابسته نیستم، چرا که این عشق از روز ازل در دل من جوانه زده است.

هوش مصنوعی: برای یافتن راهی برای رهایی از بند و مشکلاتم، باید دوباره به سرچشمه‌ای که از آنجا می‌توانم آغاز کنم، نگاه کنم. همچنین برای درمان دردهایم نیز باید دوباره به همان منبع معالجه برگردم.

هوش مصنوعی: با که سخن بگویم جز با کسی که بار سنگین دردم را میفهمد و از کجا کمک بخواهم جز از دوستی که برایم عزیز و نجات‌بخش است؟

هوش مصنوعی: در زندگی، انواع مشکل‌ها و دردهای قلبی وجود دارد و من، که خسته و ناامید هستم، هیچ چیز در دست ندارم که کمکی کند یا به من آرامش بخشد.

هوش مصنوعی: من به خاک راه تو تبدیل شده‌ام، ای خاک درگاه تو. سر من به واسطه تو با عزت و افتخار است، حتی اگر خودم تهی و فقیر باشم.