رباعی ۶۵
دیدم به سرِ عمارتی مردی فرد،
کاو گِل به لگد میزد و خوارش میکرد،
وان گِل به زبانِ حال با او میگفت:
ساکن، که چو من بسی لگد خواهیخورد!
اطلاعات
وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
قالب شعری: رباعی
منبع اولیه: محمودرضا رجایی
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
برگردان به زبان ساده
دیدم به سرِ عمارتی مردی فرد،
کاو گِل به لگد میزد و خوارش میکرد،
هوش مصنوعی: مردی را دیدم که در بالای یک ساختمان ایستاده بود و با لگد به خاک آن میزد و به نوعی آن را خوار و بیارزش میکرد.
وان گِل به زبانِ حال با او میگفت:
ساکن، که چو من بسی لگد خواهیخورد!
هوش مصنوعی: آن گِل به زبان حال به او میگفت: صبر کن، چون تو هم مانند من ضربات زیادی خواهی خورد!
خوانش ها
رباعی ۶۵ به خوانش سهیل قاسمی
حاشیه ها
1403/10/16 23:01
عرفان فیروزآبادی
بنظر می آید قافیه ندارد
فرد ، کرد و بعد خورد؟!
1403/10/17 01:01
جعفر عسکری
سلام. این رباعی از خیام نیست.
قافیه داره و درست هم هست، فقط در قدیم خورد رو بنابر اقتضای قافیه، خَرد تلفظ میکردن.