هوش مصنوعی: زمانی که پرده تیره‌ای کنار برود، نور صبح روشنی‌اش را به من نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: دل‌های سرگشته و آشفته‌ای که در دنیا می‌گردند، آن‌چنان زیاد شده‌اند که اکنون دیگر دلی نیست که بتوان آن را به تسخیر درآورد.

هوش مصنوعی: دیگر به اندازه کافی برایم بس است، ای مه زیبا که بی‌محبت هستی. از این جا به بعد مشخص است که عمر من چقدر خسته و ناراحت است، پس چه باید کرد؟

هوش مصنوعی: اگر خواسته‌ات این است که جانم را به خطر بیندازی، خوشحال باش که هدف تو در این لحظه به تحقق می‌رسد.

هوش مصنوعی: من دل را در زلف تو گرفتار کردم و این کار را به این امید انجام ندادم که از بند زلف تو رهایی یابم.

هوش مصنوعی: هر صبح که بیدار می‌شوم، بوی خوشی از زلف‌های گل‌سمن به مشام می‌رسد که همراه با نسیم صبحگاهی، عطر دل‌نوازی را در فضای چمن پراکنده می‌کند.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به زیبایی و شفافیت روح اشاره دارد. او می‌گوید که مانند زنگی که می‌تواند در آینه روشنایی جان را نمایان کند، می‌خواهد غم و اندوه خود را از جانش خارج کند. به بیان دیگر، او به دنبال راهی است تا احساسات منفی خود را با زیبایی و روشنی جایگزین کند.

هوش مصنوعی: پرندگان خوش‌صدا در چمن ساکت می‌مانند، ولی بلبل باغ به سخن‌هایم نغمه می‌خواند.

هوش مصنوعی: در چشمان خواجو، روی زیبای تو مانند نوری است که با دیدنش، دل و چشمان آدمی پرنورتر می‌شوند.