هوش مصنوعی: عجیب است که چرا کاروانی که من به آن تعلق دارم، از حرکت نمی‌ایستد و تا وقتی که دل من از اندوه و درد خود شفا نیافته، پیش نمی‌رود.

هوش مصنوعی: خاطرم دائما به یاد اوست و از هر جا به دنبالش می‌گردد، ولی هیچ‌یک از یادها و خاطرات من از او پاک نمی‌شود.

هوش مصنوعی: او آنقدر در دل و چشمانم جا گرفته که انگار از زندگی‌ام رفته، اما هنوز هم از نظرم دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: ما دیگر تسلیم شده‌ایم و چاره‌ای نداریم، چون نمی‌توانم دستت را رها کنم.

هوش مصنوعی: چرا باید به شکار بپردازم وقتی که غم تو مرا احاطه کرده است؟ حتی اگر با شمشیری به او ضربه بزنم، نمی‌توانم از مشکلات و نگرانی‌های خود فرار کنم.

هوش مصنوعی: هر شب صدای ناله‌ها و گریه‌های من مانند پرنده‌ای به آسمان بلند می‌شود و جالب اینجاست که تو هیچ اطلاعی از این وضعیت نداری و به آن توجهی نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: در نهایت، من برای تو جانم را فدای تو می‌کنم، اما کار من به پایان نمی‌رسد و به مشکل برمی‌خورم.

هوش مصنوعی: روزهایی که برای رسیدن به تو می‌گذرد، به شب تبدیل شده‌اند و این شب جدایی تو به قدری طولانی است که گویی حتی سحرگاه هم نمی‌آید.

هوش مصنوعی: وقتی کاروان به سفر می‌رود، از خانه دوست دور می‌شود، اما دل خواجو هرگز از خانه او به سفر نمی‌رود.