هوش مصنوعی: وقتی که نسیم عطر آن موهای پریشان را به مشام می‌رساند، دل آکنده از درد من بشارت آرامش را دریافت می‌کند.

هوش مصنوعی: من با شکر و سپاس، جانم را به او تقدیم می‌کنم، هر نسیمی که خبر از محبوبم به من بیاورد.

هوش مصنوعی: بوی گلستان برای دل شاداب بلبل فرقی ندارد که از کجاست، زیرا نفس نسیم طراوت‌بخش آن را به او می‌رساند.

هوش مصنوعی: اگر زلف مانند چوب چوگان به دور چهره‌ات حلقه بزند، هر لحظه دل من را در لابه‌لای این بازی می‌اندازد.

هوش مصنوعی: هر کسی که به دست آوردن زمان‌های ارزشمندی را تجربه کند، باید مراقب باشد که این زمان‌ها را بیهوده و بدون بهره‌وری صرف نکند.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، یک مسلمان واقعی کسی است که به خاطر عشق تو حتی به خاطر بستن کمربند به دور زلف‌هایت، ایمانش را فراهم کند.

هوش مصنوعی: زاهد درون صومعه، با هر نفس در حال مستی و خرابی است، اما نرگس مست تو، در جمع مستان دیگران حضور دارد.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از چشمه‌ی نوشای تو بهره‌مند شوی و طراوت بگیری، باید به یاد جمال خضر، که به لب چشمه‌ی حیات نزدیک است، بیفتی.

هوش مصنوعی: نمی‌توان چهره‌ای را که خداوند از ابتدا برای تو خلق کرده، پوشانید. نقاشی که این صورت زیبا را آفریده، نمی‌تواند از اثر خود دست بکشد و آن را در این دنیا به نمایش نگذارد.

هوش مصنوعی: دیگران گل‌های زیبا و سرسبز را از باغ و بازار می‌چینند، ولی خط سبز تو مانند سبزه‌ای است که کودکانه به گلزار می‌برد.

هوش مصنوعی: اگر خیال موهای تو به دستم نرسد، دل خسته ی من چگونه می‌تواند فارغ از دوری تو تاب بیاورد؟

هوش مصنوعی: هر کسی که با منطق و استدلال خواجو صحبت کند، مانند کسی است که مروارید را به دریا می‌برد یا دانه‌های زیره را به کرمان می‌آورد.