هوش مصنوعی: دل من نمی‌تواند از دوستان دور شود، همچنان که بلبل دلش را از بوستان جدا نمی‌کند.

هوش مصنوعی: از عشق او تنها سایه‌ای از من باقی مانده است، اگر آن ماه زیبا سایه‌اش را از نور خورشید بگیرد.

هوش مصنوعی: در بازار عشق، وقتی که دل را به کسی می‌سپارم، چون گنجی ارزشمند است و هیچ‌کس بدون هزینه، آن را برنخواهد گرداند.

هوش مصنوعی: دل من چنان شوق و عشق به مهد و آغوش محبوبش دارد که حتی یک ذره از عظمت هفت آسمان هم نمی‌تواند آن را تحت تأثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: اگر آن ماه با زلف‌های عطری‌اش بر روی زمین نتابد، جهان به بوی مشک و عطر عنبر نخواهد آغشته شد.

هوش مصنوعی: عاشقانی که خویشتن را در نظر دارند، هرگز خم نخواهند شد، حتی اگر گل خوشبویی مانند سنبل در کنار آن‌ها باشد و رنگی از ارغوان بگیرد.

هوش مصنوعی: اگر کسی مانند بیدل با محبت و مهربانی از دنیا برود، دل او هرگز به خاطر رفتار نیکو یا محبت یار نامهربانش به او باز نخواهد گشت.

هوش مصنوعی: اگر کسی در مسیر عشق گام بردارد، چگونه می‌تواند به حقیقت و معنای واقعی جهان دست یابد، اگر دلش را از جان و زیبایی‌های دنیا جدا نکند؟

هوش مصنوعی: چرا زیبایی و جذابیت تو لحظه‌ای از قامت استوار سرو جدا نمی‌شود؟

هوش مصنوعی: هرگز کسی که مانع از بین رفتن حجاب تو است، به کنارت نمی‌آید و نمی‌تواند حجاب را از میان بردارد.

هوش مصنوعی: دل حساس و نازک من قادر به تحمل فکر و یاد تو نیست و بدن لاغر و نحیف من هم توان بر دوش کشیدن بار سنگین غم و اندوه را ندارد.

هوش مصنوعی: اگر من در مسجد به دعا و نیایش مشغول شوم، دل من جز به سمت راه نوشخانه و میخانه متوجه نمی‌شود.

هوش مصنوعی: نزدیک نشو و دستت را دراز نکن، زیرا خواجو به راحتی از مقابل در بلند نخواهد شد و سلاح به دست خواهد گرفت.