هوش مصنوعی: ای بهشت زیبای بهشت از کوی تو گشوده است و چشمه‌ی کوثر از لب زیبای تو سرازیر می‌شود.

هوش مصنوعی: در شب‌ها، چشمان بیدار من به خاطر آرزوی دیدن چهره‌ات خواب را به خود راه نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: دل من مانند پرنده‌ای است که به دام موهای تو افتاده است، مانند تذرو (پرنده‌ای کوچک) که در دام عقابی گرفتار شده است.

هوش مصنوعی: همه مردم می‌گویند که خورشید طلوع کرده است، اگر تو در شب تاریک، نقاب (پوششی) برداری و برفکنی.

هوش مصنوعی: اگر تو با ناز و زیبایی خود مرا مجذوب کنی، بدان که این کار، پاداشی فراتر از این ندارد.

هوش مصنوعی: هر روز تو بر من که دلم از عشق سوخته، کینه می‌ورزی و هر لحظه هم با من که بیچاره‌ام، سخنان تند و سرزنش‌آمیز می‌گویی.

هوش مصنوعی: در محل می‌خواری، هیچ‌کس به من کمک نمی‌کند و از هم‌سخنانم نیز بوی کباب به مشام نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: بیا برای غمت بخوانم، تا وقتی که آهی جان‌سوز از دلم نکشم، هیچ‌کس جام شرابی به زمین نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: بیت به این معناست که مردم به خاطر دلسوزی و رحم، بر چهره‌ام می‌نگرند و من هم مدام اشک می‌ریزم که به گلابی تشبیه شده است. به نوعی احساسات عمیق و درد درونی را به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: به زیبایی های عاطفی و جذابیت های عشق نگاه کن، تا ببینی که چگونه از هر طرف احساس سرخوشی و نابودی وجود دارد.

هوش مصنوعی: آه که آن ماه خوش‌صدا، دل خواجو را با نغمه‌ای از رباب از چنگ خودش آزاد کرد.