هوش مصنوعی: ای پیام‌آور عاشقان، اگر از احوال من خبر داری، داستان آن زیبای دلربا را با روشنی بیان کن.

هوش مصنوعی: از باغ‌های نعمت و گلزارهای بهشتی بگذر و خبر دوستان قدیم ما را بیاور.

هوش مصنوعی: در زمان صبحگاه که نسیم صبحگاهی عطر زندگی را به همراه دارد، با نوشیدن شرابی جان تازه‌ای به خودت ببخش.

هوش مصنوعی: ای ماه، تو در اوج زیبایی و دلربایی قرار داری و مثل آهویی به زیبایی جلب توجه می‌کنی، در حالی که به نرمی و زیرکی همچون روباه عمل می‌کنی.

هوش مصنوعی: هر کسی که مانند تو، به زیبایی و رشادت در قامت یک سرو است، باید آزاد باشد و از سرزمین بیابان و سرسبزی گل‌ها در خانه‌اش بهره‌مند گردد.

هوش مصنوعی: گفتی که تا کی می‌خواهی در کنارت باشم و جز حرف‌های بی‌مروت چیزی نگویم؟

هوش مصنوعی: به من کمی از آن آبی که بوی آتش می‌دهد بده، زیرا که من تشنه‌ام. اگر می‌خواهی شرابی به من بدهی، حداقل به من برسان و در غیر این صورت هم بگذار که در هوای آن بگذرانم.

هوش مصنوعی: اگر سلطان هیچ گناهی نکرده باشد، بنابراین نمی‌تواند به سادگی از راهی که برگزیده است، روی برگرداند.

هوش مصنوعی: من خود را در خدمت تو قرار می‌دهم و با کمال میل تحت فرمان تو هستم، اگر تو مرا به عنوان بنده بپذیری و اگر هم که می‌خواهی مرا از خود دور کنی.

هوش مصنوعی: ما از تلاش و کوشش خود خسته شدیم و هیچ نتیجه‌ای از آن موهای بلند ندیدیم، جز کوتاهی دستمان.

هوش مصنوعی: اگر خواجو، به عنوان گدای درگاه تو قرار گیرد، این یک سعادت بزرگ است؛ چرا که گدایی در درگاه دوست، خود مقام والایی است.