هوش مصنوعی: آب صورت ما را می‌برد و تو به بادی که می‌وزد، مشغولی، بی‌آنکه از درد دل ما کناره‌گیری کنی.

هوش مصنوعی: دست زیبا و خوش خط تو، چه زیبایی‌هایی را بر روی ما نثارت می‌کند و بازوی نقره‌ای تو، چه احساسی را در دل ما ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: دل خود را فدای زیبایی‌های تو کردیم، هرچند که تو هیچ‌گاه دل خسته و غمگین ما را در نظر نمی‌گیری.

هوش مصنوعی: این همه قلب‌ها از دست رفته‌اند، اما نمی‌توانی دل آن کسی که عاشق است را به دست آوری.

هوش مصنوعی: چند بار باید ما را خوار کنی، در حالی که جان عزیز تو به ما وابسته است؟ وقتی که عزت دوستان به این اندازه ذلت و خواری باشد.

هوش مصنوعی: اگرچه من اسیر تو هستم و در شمار کسی نیستم، تو هیچ کس را به حساب نمی‌آوری.

هوش مصنوعی: اگر بر سر راه کشته‌ها بگذری، تیغ ظلم را فراموش کن و در دل این خونریزی‌ها ایستادگی کن.

هوش مصنوعی: این موضوع نه راهی برای عشق و دوستی است و نه شرطی برای محبت و کمک به یکدیگر.

هوش مصنوعی: به طور مداوم از جدایی تو، چشمان خواجو مانند بارانی بهاری اشک می‌ریزند.