هوش مصنوعی: ای تو که با حیا و زیبایی لبانت، آب در دهان می‌آوری؛ خورشید در برابر آتش چهره‌ات شرمنده شده است.

هوش مصنوعی: در مصر درباره زیبایی‌های تو سخن‌ها گفته‌اند، و این زیبایی مانند شکر مصری است که در آتش می‌سوزد.

هوش مصنوعی: عشق و شور تو در وجود من آنچنان درگیر و مشغول است که نمی‌دانم تا کی باید درد فراق و جدایت را بر دل خسته‌ام تحمل کنم.

هوش مصنوعی: من در آرزوی لب‌های تو هستم و هر لحظه جانم مانند جام می پر از شوق و شادی به سر می‌آید.

هوش مصنوعی: گفت‌و‌گو برقرار است و ما مانند نرگس در مستی تو به سر می‌بریم، پس ای پسر صبحانه را با شراب سیراب‌مان کن.

هوش مصنوعی: دل ما مانند تیری از دستان ما پرتاب شده است، ما را به سوی کمان ابرویت هدایت کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما را در اشتباه نگذار که بتوانی بدون ما زندگی کنی، زیرا آفتاب هرگز نمی‌تواند از روشنایی خود جدا شود.

هوش مصنوعی: اگر به مجنون، عشق لیلی را بدهند و او را در چادر لیلی قرار دهند، او حتی اگر به واسطه این عشق زنده بماند، هرگز از آن چادر خارج نخواهد شد.

هوش مصنوعی: گل نگران زاری بلبل نیست، چون در میان چمن هزار عاشق زار دیگر هم مانند او وجود دارد.

هوش مصنوعی: در صبح زود، وقتی خورشید به آسمان می‌آید، جامی بنوش که مانند گرده‌ای در حال رقص است و از خوشحالی می‌درخشد.