هوش مصنوعی: ای دل، در دل خود آتش نگذار که این بازی نیست. جان خود را به خطر نینداز، زیرا در انتها ممکن است دسیسه‌ای در کمین باشد.

هوش مصنوعی: بهتر است که بازنگردی و در این پرواز بی‌فایده‌ی خود باقی نمانی، زیرا کبکی که خسته شده نمی‌تواند با بازان بازی کند.

هوش مصنوعی: ما همچون عودی در چنگ تو می‌سوزیم و می‌سازیم، چرا ای نوازنده مجلس با ما هم‌صدا نمی‌شوی؟

هوش مصنوعی: من به خاطر ضربه‌هایی که خورده‌ام، نالان و دلسرد هستم، ولی اگر فقط یک بار تو مرا در آغوش بگیری، رضایت می‌دهم.

هوش مصنوعی: اگر دل مرا نمی خواهی که با سوز آتش عشق بسوزد، پس چرا از زیبایی و جذابیت تو بر آتش احساساتم می افزایی؟

هوش مصنوعی: اگر جمال و زیبایی‌ات را نشان بدهی، باعث شعف و شورو حال می‌شوی. اما اگر عقل و اندیشه را با جلوه‌هایت در هم بکنی، همچون برچیدن پرده‌ای از مقابل حقیقت، اندیشه‌ها را به چالش می‌کشی.

هوش مصنوعی: چرا باید بی‌جهت باعث رنجش و نابودی دیگران شوی، در حالی که می‌توانی با مردم همراهی کنی و از آن‌ها دور نشوی؟

هوش مصنوعی: اگر من در چشمان معشوق تو به کام مرگ بیفتم، عیبی ندارد؛ چون روزی نیز شهیدی به دست کافران به شهادت می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی با عشق زندگی کنی، باید به خواجو بگویی که در این دنیا نمی‌توان به راحتی فرمانروایی کرد وقتی که با کسی هم‌دل و هم‌زبان نباشی.