هوش مصنوعی: ای دل، اگر تو دیو نیستی و توانایی کنترل و تملک بر قدرت سلیمان را داری، با زیبایی رخ او، آرزوی جان خود را به دل بزن.

هوش مصنوعی: به چهره آن گل نگاه کن و ببین نام گلستان چه می‌گوید. حالا به قامت و رفتار آن سرو زیبا توجه کن که چگونه به آرامی حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: نوشیدنی بنوش و شاد زندگی کن، چرا که غم دنیا را بر خود هموار کنی؟ حکمت یونان را جستجو نکن، زیرا در اندیشه جستجوی ملک و مقام یونان هستی.

هوش مصنوعی: از وجود و هستی خود عبور کن و با حالت مستی جلو برو، چون که این همه زحمات و تلاش‌هایت را بریز و رها کن، حتی اگر به زیبایی و جذابیت چیزی که داری می‌رسد.

هوش مصنوعی: در راهی که از تاریکی می‌گذری و دل در غم و سیاهی گرفتار است، چطور می‌توانی در این حال زندگی و روح را از منبع حیات به دست آوری و جانی تازه بگیری؟

هوش مصنوعی: ای زیبای پری‌چهره، چرا بی‌دلیل مرا ترک می‌کنی؟ تو که بدون گناه به من آسیب می‌زنی، چه هدفی در این کار داری؟

هوش مصنوعی: به گلستان برو و با زیبایی‌های آن دم بزن. چه از سنبل‌های خوشبو بگویی و چه از دسته‌های ریحان دل‌انگیز.

هوش مصنوعی: اگر بر دل عاشق خنجر مژگانت را نگذاری، چه بر دل او می‌کشی؟ و اگر بر سر میدان عشق نشینی و قلب‌ها را بشکنی، چه عذابی به دیگران می‌دهی؟

هوش مصنوعی: محل تو به مکانی مقدس برای جان من تبدیل شده است. چگونه می‌توانم به جای تو، به دیگران توجه کنم؟ صورت تو برای دل من به منزله‌ی کعبه‌ای است که در بیابان می‌تابد.

هوش مصنوعی: اگر تو از درد و رنج دیگران بی‌خبر هستی، چرا از درد و رنج ضعیفان حرف می‌زنی؟ و اگر هم تو گنجی در دل ویران داری، چرا آن را با دیگران قسمت نمی‌کنی؟

هوش مصنوعی: وقتی که همه وجودم مشغول خیال تو شد، حال دلم مانند گره‌های درهم و برهم موهای پریشان است.

هوش مصنوعی: برخیز و به میخانه برو و در فضای باز چادر بزن، چه زمانی که نغمه‌های خواجو را بشنوی، پرنده خوش‌صدا آواز می‌خواند.