هوش مصنوعی: وقتی که دیدم سنبل تو رنگ سیاهی روزها را پشت سر گذاشته و حالا بنده‌ات بوی خوش و عطر دل‌انگیز خود را به مشام می‌رساند.

هوش مصنوعی: چشم تو با جادوگری در شهری که شناخته شده است، در هم آمیخته و موهایت مانند دلبری است که جهانی را تحت تأثیر قرار داده است.

هوش مصنوعی: ای ساقی، قصه‌ی رنگین لبانت بر زبان جاری شده و جزیره‌ی حیات در جام شراب ظاهر شده است.

هوش مصنوعی: ای سرو زیبا، از کجا به این حالت رسیده‌ای که این‌گونه با دست بر ساقه‌ات سرزنده و شاداب ایستاده‌ای؟

هوش مصنوعی: من مانند جام شراب و شمع در صبح زود، هر لحظه از دست رفته و بی‌نقش می‌شوم.

هوش مصنوعی: هر شب که به زیبایی تو نگاه می‌کنم، مانند ستاره‌ای در آسمان هجران، در چشمان من می‌درخشد.

هوش مصنوعی: هیچ کس نتوانست از میان موهای تو نشانی بیابد، زیرا سایه‌ای بر صورت من افتاده و همه چیز در خود من جمع شده است.

هوش مصنوعی: از اثر تیر تیز و برنده چشمانت، احساس درد و رنج در وجود من جاری شده است.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر می‌گوید که کسی بدون خواب به سر می‌برد و بی‌خبر از اطرافش است، مانند کسی که به خواب آشفته و گرسنه می‌خوابد. اما در مقابل، شخصی دیگر مانند خواجو، از خواب بیدار شده و سیر از خوراک، به زندگی و واقعیت‌های روزش پرداخته است.