هوش مصنوعی: ماه بدون عشق من، مانند شعری سیاه، چهره‌اش را به صبح زود نشان داد.

هوش مصنوعی: از شامگاه تا سپیده‌دم، سایه‌ای از عطر مشک بر ماه افکنده شده است.

هوش مصنوعی: دل من در برابر زیبایی او مانند یوسف است که در چاه افتاده است.

هوش مصنوعی: آه که از درد دل نمی‌توانم جلو آئینه زیبایی‌اش سر کنم.

هوش مصنوعی: به جز عشق، جایی برای پناه بردن ندارم. حتی از عشق هم به عشق پناه می‌برم.

هوش مصنوعی: موهای من سفید شده، اما هنوز یاد زلف سیاه تو در خاطرم باقی مانده است.

هوش مصنوعی: امید من به تو مانند شاخه‌ای بلند از درخت است، اما دست من برای رسیدن به آن بسیار کوتاه است.

هوش مصنوعی: در شب جدایی، ناله‌هایم هم‌صحبت هستند و در مسیر عشق، سایه‌ام همراه من است.

هوش مصنوعی: روز خواجو روز حسابرسی است، زمانی که دل او به شدت از غم و اندوهی سنگین پر شده است، همانند بار گناهی که بر دوش انسان قرار دارد.