هوش مصنوعی: ای شب قدر، ای شب خاص و عزیز، طره زیبا و دلربای تو مانند سپیده دم صبح است که برای افراد صادق و راستین نور می‌افشاند و چهره دلنشین تو به آنان روشنی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: روح من را ببین که چگونه شکسته است و این دل رنجیده که به خاطر عشق به تو با آتش سوخته است، حالا در مقابل ناخوشی‌های تو، در وفاداری‌ام به تو، سوخته است.

هوش مصنوعی: من خاک را در خانه‌ی تو به چشمانم آب می‌زنم تا روح من به گونه‌ای در وجود خاکی‌ام تجلی یابد و به گل تبدیل شوم در فضای تو.

هوش مصنوعی: هرچند که در دنیا هزاران نفر هستند که به جای من به تو فکر می‌کنند و به تو اعتقاد دارند، اما اکنون هیچ‌کس نیست که به جای تو برای من اهمیت داشته باشد.

هوش مصنوعی: من به زمین می‌افتم ولی کنترل تو از دستم نمی‌افتد، تو جلو می‌روی و خیال تو از سر من بیرون نمی‌رود.

هوش مصنوعی: زیرا به خاطر عشق به کوی تو، عمرم را به باد داده‌ام، بنابراین خاک راه تو را مانند سرمه برای چشم‌هایم گران بها و ارزشمند می‌دانم.

هوش مصنوعی: اگر به چهره‌ام نگاهی بیندازی یا بر سرم بگذری، جانم را برای تو می‌دهم و سرم را به پای تو می‌گذارم.

هوش مصنوعی: اگرچه دل برای ملاقات با بهشت تلاش کند، اما بهشت بیدلان جز ملاقات تو نیست.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه من هیچ گناهی در حق تو نکرده‌ام و خدمت تو را انجام نداده‌ام، نمی‌دانم چرا اینقدر بد و ناسزا می‌شنوم.

هوش مصنوعی: خواجو می‌گوید که اگرچه عشق به صبر نیاز دارد، اما کسی که تجربه درد و رنج عشق را دارد، بهتر می‌تواند دردی را که از عشق می‌کشد، تحمل کند. این شخص در واقع درد خود را به عنوان دارویی برای تسکین دیگران نیز در نظر می‌گیرد.