هوش مصنوعی: برو ای باد، به سمت آنجا که من می‌شناسم و تو هم، در این مکان خیمه‌زنی که من می‌دانم و تو هم آگاهی داری.

هوش مصنوعی: اگر امکانش باشد، پرده آن زیبایی‌ات را کنار بزن و به من نشان بده، چون من حقیقتی را می‌دانم که تو هم از آن آگاه هستی.

هوش مصنوعی: زمانی که دل‌های آشفته و پریشان مردم را به تماشا نشسته‌ای، بندهای درونی خود را رها کن و بگذار تا آن زیبایی که من می‌شناسم و تو هم می‌شناسی، نمایان شود.

هوش مصنوعی: در بهار که گل‌ها و عروس‌های طبیعت زیبایی خود را به نمایش می‌گذارند، به یاد عطر برگ گل‌ها بیفت و از بویی که من از آن آگاه هستم، تو هم آگاه شو.

هوش مصنوعی: در صبح زود، پیام خوشبو بودن آن گل زیبا را به پرندگان سحر برسان که من و تو هر دو این را می‌دانیم.

هوش مصنوعی: حال آن سرو زیبا و دلربا که از من مستقل و آزاد است، با من خسته و ناتوان چنان سخن بگو که خود می‌دانم و تو نیز می‌دانی.

هوش مصنوعی: ای ساقی، بیا و به من شرابی بده که از آن برای تسکین دردهای دل استفاده کنم، طوری که این شراب مرا به حالتی ببرد که تنها من و تو از آن آگاه باشیم.

هوش مصنوعی: چه می‌توان کرد که بیرون از رنج و سختی، هیچ راهی نیست؛ این است طبیعی آن معشوق بدخلق که هم من می‌دانم و هم تو.

هوش مصنوعی: اگر دل خسته‌ی خواجو فریاد نکند، وای از آن شخص بی‌رحم که هم من می‌دانم و هم تو می‌شناسیش.