هوش مصنوعی: برخوردن با قامت تو، مثل تکیه گاهی زیبا و مشرف به آسمان است. راست بگو که چه کسی این ویژگی‌ها را دارد و قدش به زیبایی تو می‌رسد؟

هوش مصنوعی: اگر موهای خوشبوی تو را نجنبانی، داستان عطر مشک ختن نادرست خواهد بود. پس بگو!

هوش مصنوعی: ای وای از چشمانم که سرخی چهره‌ام کم‌رنگ می‌شود. ببین اشک‌های ریزان من را، اگر حق است بگو.

هوش مصنوعی: از دیدگان ما جز درد و غم چه می‌خواهی و اگر هدف تو از این کار، گرفتن خون ماست، صریحاً بگو.

هوش مصنوعی: اکنون که دامن طبیعت پر از گل‌های خوشبو و زیباست، بگو آن دلبر و زیبای خوش‌چهره کجاست؟

هوش مصنوعی: کجا می‌توان زلفی به زیبایی زلف‌های هندو پیدا کرد؟ اگر زلف او کج است، راستش را بگو.

هوش مصنوعی: وقتی آن صنوبر زیبا و پرنقش و نگار به آرامی حرکت کرد، چه شور و هیجان عجیبی به وجود آمد که در آن لحظه هیچ‌کس نتوانست مقاومت کند. بفرمایید.

هوش مصنوعی: اگر زانو نزده‌ام به پای زیبایی‌اش، پس چرا ابروهایش به زیبایی قامت من است؟ بفرما.

هوش مصنوعی: کدام ابر را دیده‌ای که به زیبایی چشم‌های خواجو گوهرهای خود را پاشید؟ اگر تو هم حیا داشته باشی، بگو.