هوش مصنوعی: در صبحگاه نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد که پرنده‌ی چمن هزاران ناله مانند ناله‌ی شب را به صدا درآورد، همان‌طور که من هم ناامید و پریشانم.

هوش مصنوعی: آیا به مانند باد صبا، خبری خوش از بهار نیاورد تا دل خسته‌ام را در فضای عطر سمن (مروارید) شاد کند؟

هوش مصنوعی: در لحظه‌ای که بوی خوش بهشت به مشام می‌رسد، شوق و عشق به بلبل یثرب می‌رسد، که به دم اویس قرن جان می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر میان یوسف و یعقوب حجاب و پرده‌ای وجود دارد، مشخص است که این حجاب به خاطر پیراهن نیست و اصلی‌تر از آن است.

هوش مصنوعی: از زیبایی تو نمی‌توانم دور شوم، حتی اگر باعث ایجاد مشکلاتی برای من شود.

هوش مصنوعی: وقتی از خوابگاه عدم و نابودی برخیزم و به زندگی برگردم، بوی غم عشق تو به مشامم خواهد رسید و نمی‌توانم از آن رها شوم.

هوش مصنوعی: پرنده‌ی جان من، با شوق و شادی، در اطراف در تو پرواز می‌کند؛ همان‌طور که بلبل سرمست و خوشحال در باغ و چمن‌زار حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی که درد دل را با کلام بیان می‌کنم، شوق و حرارت درونم به مانند شعله‌ای زبانه می‌کشد و آتش وجودم را روشن می‌سازد.

هوش مصنوعی: وقتی نور چهره‌ی تو بر آسمان بتابد، مثل این است که چراغ اندیشه و معنویت عالمان روشن می‌شود.

هوش مصنوعی: میان من و موهای زیبای تو رابطه‌ای واقعی وجود دارد که ناشی از عشق به وطن است.

هوش مصنوعی: سخن درباره‌ی زلف تو، در شب تار پیش آمد و از نفس او بوی خوش مشک مانند نسیمی از ختن به مشام رسید.