هوش مصنوعی: صحبت از عشق را نمی‌توان به هر کسی گفت، هرچند که ممکن است دشوار باشد که احساسات را مانند گل پنهان کرد.

هوش مصنوعی: مسئله این است که نمی‌توان حال و روز فقیر را با سلطان در میان گذاشت و همچنین نمی‌توان آن را با دیگران در میان گذاشت.

هوش مصنوعی: چه خوب است زمانی که گل و لاله در صبح شکوفا می‌شوند و بوی شیرین گل را استشمام کنیم.

هوش مصنوعی: در میکده، برای حضور و پذیرش رندان شرطی وجود دارد: آن‌ها باید با چشمان پر از اشک و غم به سوی این مکان بیایند. این نشان می‌دهد که دل‌هایشان از درد و عشق شکسته است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نیست که با دیدن چشمان تو نتواند بگوید که کسی در این حالت مستی، در میان نمازگاه نمی‌تواند بخوابد.

هوش مصنوعی: چه کسی از زلف هندی تو دل من را می‌رباید؟ گرچه این دزد از علم و هنر بی‌بهره است، اما همچنان حیران و سرگشته می‌شود.

هوش مصنوعی: خواجو در اشعارش به دنبال زیبایی‌های ظاهری و لذت‌های گذرا نیست؛ او در تلاش است تا با کلام و گفتار خود معانی عمیق و ارزشمندی را به تصویر بکشد.