هوش مصنوعی: به من خبر خوشی از اتحاد با عاشقان رسید، مانند اینکه کشته‌ای در لحظه‌ای که عیسی به او جان می‌دهد، زنده می‌شود یا اینکه باران بر خشک‌زاری ببارد و زندگی دوباره ایجاد کند.

هوش مصنوعی: بوی خوشی که به مشام می‌رسد، شاید به دلیل وزیدن باد بهاری است که عطاران، عطرها را در ظروفشان برای پخش آماده کرده‌اند.

هوش مصنوعی: به خاطر سخن و دوستی که وقتی در خاک باشم، هنوز هم تمایل به دیدار دوستان دارم.

هوش مصنوعی: زمانی که آب رخسار من در سر وفاداری برود، دلسردی را کنار بگذارید زیرا که آرزو دارم در مسیر وفاداران خاک شوم.

هوش مصنوعی: تو که در آغوش خواب به سر می‌بری، چه چیزی از دنیای بیداران می‌دانی و از چگونگی گذر شب به روز؟

هوش مصنوعی: اگر طبیبان از زیبایی چشمانت مطلع شوند، هزار بار پیش از بیماران خود خواهند مرد.

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالتی از سرمستی و عشق اشاره دارد. شاعر از تجربه خوشایند نوشیدن باده صحبت می‌کند که او را از خود بی‌خود کرده و به عالم دیگری می‌برد. او در پی این است که همچنان بتواند این لذت را تجربه کند و در جوار افرادی که زیبایی و خوشی را به او هدیه می‌دهند، باقی بماند. در واقع، این توصیف به جستجوی شادی و زیبایی در زندگی اشاره می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که در حال مستی بمیرد، به گفته‌ی عالم عشق، نمازی که هشیاران می‌خوانند برای او درست نیست.

هوش مصنوعی: چطور صدا و ناله افرادی که به کمک نیاز دارند، باعث خواب رفتن کسانی شد که در کالسکه سوار بودند؟

هوش مصنوعی: در اینجا، بیان شده است که در تاریکی شب، افراد نمی‌توانند سر خود را بالا بیاورند و به خاطر تلاش بسیار و توانمندی‌هایی که عیاران (افراد با مهارت و شجاعت) دارند، فضا در اختیارشان نیست. به همین دلیل، احساس تنگنا و محدودیت می‌کنند.

هوش مصنوعی: اگرچه تو دل خود را به عشقت سپردی، اما چگونه می‌توان از کسی که خود در بند مستی است، توقع داشت که بهای عشقش را درست و صحیح پرداخت کند؟