هوش مصنوعی: در باغ عشق، قلب من مانند پرنده‌ای نالان می‌شود. بیا با آواز دلنشین خودم را سیراب کن و به من جام شراب بده.

هوش مصنوعی: چقدر باید از درد دل بنالم؟ بیا و می خوشگلی بیاور تا با اشک چشمانم لباس جان را شستشو دهم.

هوش مصنوعی: با اشکی در بیابان‌ها می‌گریم و درد آتشینم را با زبانی مختصر بیان می‌کنم. ای پسر، بر دل آتشینم آب بریز.

هوش مصنوعی: چهره‌ام را با نور شمع روشن کن و جانم را با نسیم گلستانت معطر ساز.

هوش مصنوعی: در دل‌های من آتش عشق تو می‌سوزد، مانند آتش سوزان در دل درختان. در چشمان تو طوفان عشق وجود دارد، مانند دریایی از احساسات و اشتیاق.

هوش مصنوعی: وقتی که از شراب قرمز رنگ دور باشم، هیچ نیرویی در من باقی نمی‌ماند. جانم را از جام شراب قرمز رنگی که به من قوت می‌دهد، پر کن.

هوش مصنوعی: در صبح زود، دل را با روح مثبتی زنده نگه‌دار، زیرا در آن زمان، پیام‌هایی از دنیای جان به دل می‌رسد.

هوش مصنوعی: اینجا در شدت اندوه، گناهی در قلبم وجود دارد که در طول انتظار غیبت کرده است، زمانی که خواب از چشمانم غایب شده است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که شما دلبر دارید، دل خود را نگه‌دارید و در این عشق بی‌تدبیری نکنید؛ دل‌های سخت و بی‌عاطفه هم از عشق سرشارند.

هوش مصنوعی: گفتم از زیبایی‌های لب‌های معشوق به کام دل برسم، اما در این مدت که در جستجوی آرزوها هستم، عمرم به پایان رسیده و به نتیجه‌ای نرسیده‌ام.

هوش مصنوعی: هر کسی که مانند خواجو در برابر عشق تسلیم شود، جانش را تقدیم کند، به بهشت و نعمت‌های آن خواهد رسید و تمام.