هوش مصنوعی: نسیم خوش زلف تو را در بهار حس می‌کنم و زیبایی چهره‌ات را از گل‌های لاله می‌شناسم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که تاروپود زلفت مانند نخی است که در دست باد صبحگاهی قرار دارد و از آن بویی خوش شبیه به عطر گل‌های مشک می‌پیچد.

هوش مصنوعی: هر کجا که بروم و از تو دور شوم، صدای عشق تو را از آنجا می‌شنوم.

هوش مصنوعی: لطافت و زیبایی چیزی را از خضر می‌شنوم که به آب حیات مربوط است، و آن را از دو لبی که مانند دو لعل زیبا و آبدار هستند، دریافت می‌کنم.

هوش مصنوعی: داستان این دل پر آشفتگی را بشنو که از آن دو زن هندی، که در هم ریخته و پریشان حالند، خبرهایی می‌گیرم.

هوش مصنوعی: من گلی در دست ندارم که نشان‌دهنده زیبایی معشوق باشد، اما از عطر گلی که در فضا پخش شده، خبری از وجود او احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: دعای منصور هنوز در یادهاست، زیرا من همچنان از صدای کسانی که ادعای حق دارند، می‌شنوم.

هوش مصنوعی: فرهادی که کوه را کَند، دیگر اثری از او باقی نمانده است، اما صدای ناله‌اش هنوز از کوه‌ها به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: چشمان خواجو به دلیل اشک، همچون آب دجله به حرکت درآمده‌اند و داستان آن را از لب جویباری می‌شنوم.