هوش مصنوعی: چه کسی می‌گوید که در دربار پادشاهان حال و روز گدایان جز درد و رنجی نیست که دل دردمندشان می‌شکند؟

هوش مصنوعی: آتش عشقی در دل دارم که چشمانم از آن اشک می‌ریزد. همچون شمعی که در کنج بستر می‌سوزد و ذره‌ذره آب می‌شود.

هوش مصنوعی: ای باغبان، در اینجا از کنار من بگذر، زیرا که بلبل شاداب و خوشحال دیگر به اینجا باز نخواهد گشت و سرود زیبای تو از گل نسرین برنمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: آیا کسی می‌تواند بعد از هزار سال با شور و اشتیاقی که فرهاد داشت، از دل شکرینی که در زندگی‌اش وجود دارد، بیرون بیاید؟

هوش مصنوعی: عاشق واقعی کسی است که هرگز به جای عشق محبوبش، به چیزی مانند قدرت یا ثروت دیگران دل نبندد.

هوش مصنوعی: خورشید چینی در تصور راورنگ نمی‌گنجد، جز چهره‌ی زیبا و ماهرو که همچون گل می‌درخشد.

هوش مصنوعی: پرنده‌ی دل نمی‌تواند از زلف آن محبوب رهایی یابد، همچون کبکی که در چنگال شاهین نمی‌تواند به آرامش برسد.

هوش مصنوعی: از نظر اهل دانش، کسانی که به بطلان خواجو اعتقاد دارند، باید بدانند که زیبایی و دلربایی معشوق برای آن‌ها مانند قبله‌گاهی است که مغان به آن احترام می‌گذارند. با این تفکر، به ارزش و زیبایی‌های غیرقابل انکار او پی می‌برند.