هوش مصنوعی: بیا بلند شو و بگذار تا در پیاله شراب بریزیم و چهره زیبا را مانند گل لاله زیبا جلوه‌دار کنیم.

هوش مصنوعی: از باده‌ای که جان را سرشار می‌کند و آوای چنگ به وجود می‌آورد، تا کی باید خون گریه کنیم و ناله سر دهیم؟

هوش مصنوعی: هر لحظه از چشمان ما، باده‌ی سرخ رنگ را در لیوان می‌ریزیم و می‌نوشیم.

هوش مصنوعی: وقتی شادمانان دور هم جمع می‌شوند، غم و اندوه را به دور می‌رانیم و آن را به مسئولیت زمان می‌سپاریم.

هوش مصنوعی: با گل و لاله مثل بلبل شاد و سرمست، توصیف زیبایی آن کلاهۀ خوشبو را می‌کنیم.

هوش مصنوعی: ما ادعای زندگی شصت ساله را از کسانی که فقط fourteen سال دارند، می‌کنیم.

هوش مصنوعی: زمانی که به وصال برسیم، با یک لحظه ارتباط، هر دو جهان را تحت تأثیر قرار خواهیم داد.

هوش مصنوعی: از بخار شراب، ورق چهره را با رنگ آتشینی پر از شبنم کنیم.

هوش مصنوعی: همچون خواجو، ما نیز باید به‌دنبال سرخوشی و لذت‌های دنیوی برویم و دل خود را با نوشیدن می و قبول کردن آرزوها سیراب کنیم.