هوش مصنوعی: از علم و دانایی، به من، ساغری بزن که مانند چشم‌های تو مدهوش و مست شده‌ام. و اگر بگویم که مانند زلف‌های تو بی‌نظم و آشفته نیستم، در واقع همچنان آشفته‌ام.

هوش مصنوعی: اکنون که از شدت نوشیدن و شوق و خمار به زمین می‌افتم، جز در دست داشتن شیشه شراب، هیچ‌کس دیگری از دوستانم نمی‌تواند دستم را بگیرد.

هوش مصنوعی: اگر به مهمانی و حال مستان توجه داری، از این به بعد به صوفی شراب خالصی بده، چون من در حال مستی هستم.

هوش مصنوعی: اگر با می‌ نوشیدنی مست هستی، دیگر پیمانه را از دستم نخواهید گرفت. من یکباره پیمانه را گرفتم و شکستش دادم.

هوش مصنوعی: آب صورت من را ریز نکن، زیرا من به خاطر پرهیزکاری‌ام از خود جدا شده‌ام و در حال مستی، ارتباطم را با خودم قطع کرده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر من بتوانم مشکلات و ناخوشایندی‌های زندگی را به فراموشی بسپارم، جای تعجب نیست که از دین و خدای خود نیز فاصله بگیرم و با احساس غم و اندوه سر کنم.

هوش مصنوعی: چه می‌گویی؟ از وجود خود امید نداشته باش، چون من هم این امید را از خود دور کردم. چرا می‌گویی که تا زمانی که هستی در غم بنشین؟ من خود در این حالت نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: من درگیر خودم بودم و هیچ کس نمی‌توانست مرا بگیرد، اما وقتی به دام تو افتادم، از بند خودم آزاد شدم.

هوش مصنوعی: اگر من در این دریا همچون ماهی شکار شدم، مرو، زیرا کسی که می‌تواند دامی برای من بیندازد، صدها مانند من را هم به دام می‌آورد.

هوش مصنوعی: تصور ابروی تو همواره در دل من نجوا می‌کند که به خاطر تو، مانند ماه نو شدم و به خورشید پیوستم.

هوش مصنوعی: اگر مانند باد از کنار من عبور کنی و زندگی‌ات را می‌خواهی، به خواجو اشاره کن تا در آن لحظه، باد را به سوی تو بفرستم.