هوش مصنوعی: من در جستجوی نشانه‌ای از دل بی‌خبر هستم و نمی‌دانم باید از چه کسی برای بیان دردهای جسم ناتوانم حرف بزنم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم به کوی او بروم، عیبی بر من نگیرید؛ زیرا من در محبت او گرفتار هستم.

هوش مصنوعی: برویم، اشک‌های خونین از دل سوزانم میریزد و می‌خواهم ببینم که سرنوشت چه بر سرم خواهد آورد.

هوش مصنوعی: من چهره‌ام را از آثار اشک‌ها پاک نکردم، چون غبار کوی تو بر روی صورتم باقی مانده است و حتی با آب چشم‌هایم هم نمی‌توانم آن را بشویم.

هوش مصنوعی: هر جا که باشم، به خاطر وفای تو در دل دعا می‌کنم و هر جا که بروم، نام تو را به یاد می‌آورم.

هوش مصنوعی: اگر به یاد تو باشم، مثل یک غنچه شکوفا می‌شوم و اگر عطر تو را حس کنم، مانند یک لاله لطیف و خوشبو می‌شوم.

هوش مصنوعی: چه فایده‌ای دارد که من نالیدنی کنم، وقتی دل خودم هم از درد ناله می‌کند؟ و چه چیزی را باید بگویم، وقتی که جسمم هم به جای انجام کاری تنها گیج و بی‌هدف است؟

هوش مصنوعی: وقتی که از تو رنج و درد می‌کشم، با چه امیدی به دنبال درمان بروم، وقتی که خودت داروی این درد منی؟

هوش مصنوعی: اگر کوزه‌ام از شراب خالی شد، ای ساقی یک کاسه از سبویم به من بده تا حال و هوایی تازه پیدا کنم.

هوش مصنوعی: وقتی جام شراب را در دست بگیرم و به شدت بگریم، مانند یک نوازنده که با صدای بلند ناله کند، حال و هوای من را ببینید.

هوش مصنوعی: بچه‌ها را بیشتر از این آزار ندهید، زیرا من مثل خواجو در سرگردانی و خستگی هستم.