هوش مصنوعی: کشتی ما کجاست که ما قایق‌مان را در آب رها کرده‌ایم، در خرابات می‌خانه، خون را به نابودی سپرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما با نوشیدن شراب، روشنایی خورشید را به خود جذب کرده‌ایم و از گرمای دل، حالتی در آفتاب ایجاد کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما با جوانان در جلوی میخانه به مستی نشسته‌ایم و صدای ناله و فریاد پیر مغان را در عذاب و غم و اندوه قرار داده‌ایم.

هوش مصنوعی: ای معشوق، به می‌نوشیدگان نشان بده که چهره‌ات را از پشت پوشش پنهان نکن. زیرا ما نیز در این زمان از چهره واقعی خود پرده برداشته‌ایم و خود را به نمایش گذاشته‌ایم.

هوش مصنوعی: محتسب بر ما نظارت می‌کند و اگر در دنیا خر و بی‌خودی دیده شده‌ایم، به خاطر رفتارهای ناشایست خودمان است.

هوش مصنوعی: آبروی جام از نگاه کسی که آن را در دست دارد ناشی می‌شود. اگر کسی آب خوبی را بر روی آب بریزد، زیبایی و ارزش آن بیشتر نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: ما که به خاطر عشق به حالت خماری و بی‌خودی افتاده‌ایم، کی دوباره به خود خواهیم آمد، در حالی که شراب در خون‌مان جاری شده است.

هوش مصنوعی: در گوشه قلبمان به خاطر عاشقان شراب محلی برای لذت و خوشی فراهم کرده‌ایم، اما از درد و رنج دل، آتش در آن لذت و خوشی ایجاد کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: نگران نباش خواجو، زیرا که غم بر تو چیره نمی‌شود و خواب آرامی خواهی داشت. چرا که ما دیگر به خواب و خوراک دل خوش نکرده‌ایم و چشم‌مان به امیدهایی دیگر است.