هوش مصنوعی: وقتی که علم و معرفت را از درگاه مقدس خود برمی‌داری، از لطف و بزرگی ما نیز یاد کن و به خاطر داشته باش که ما همیشه آماده‌ی کمک و کرم به دیگران هستیم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم آیا این نفسی که می‌کشم، روح بخش و معنوی است و بوی بهشت را می‌دهد یا نسیمی از باغ ارم.

هوش مصنوعی: کسی که در دلش اثر بی‌خود شدن را گذاشته‌اند، به خوبی از روی دفتر دیوانگی می‌خواند.

هوش مصنوعی: تنها زمانی که بر جهان عدم چادر برزنی، می‌توانی تخت حکمرانی وجود را مسخر کنی.

هوش مصنوعی: چرا من را که غم تو از بین رفته و دل زخم‌خورده‌ام را به خرابه‌ای تشبیه می‌کنی، سرزنش می‌کنی؟ مرا مثل یک دُر بدان که در درون این ویرانه پنهان شده است.

هوش مصنوعی: از من دور باش و به خاطر جدایی‌ام از خودت دور نشو. اگر این کار را کنی، به مانند این است که با تازیانه‌ی ظلم، جانم را می‌گیری.

هوش مصنوعی: حالا که کشتی زندگی‌ام در میان غمی عمیق در حال غرق شدن است، دیگر نمی‌دانم چگونه می‌توانم به سواحل شادی برسم.

هوش مصنوعی: وقتی در دام عشق گرفتار شدم، دیگر نگران چیزی نیستم؛ چرا که هیچ‌کس نمی‌تواند به آهوان حرم تکیه کند.

هوش مصنوعی: اگر کسی را که مانند خاک شده است بنشانی، چه چیزی از او برمی‌خیزد؟ فقط غبار یادش، که با آب چشمش به قلم می‌آید.