هوش مصنوعی: پرندگان خوشخوان، نسیم بهاری را به باغ ارم می‌آورند و به تشنگان خبر می‌دهند که چشمه‌ی زمزم آب شیرینی برایشان دارد.

هوش مصنوعی: پرنده دل ما در پرواز است، در حال پرسه زدن به دور کوی تو، همانند کبوتران حرم.

هوش مصنوعی: اگر تو با مژگان نازک خود دلم را بشکنی، هیچ غمی ندارم. چرا که من با نیش تیغ غمت و درد آن آشنا هستم و از آن نمی‌هراسم.

هوش مصنوعی: به نام کسانی که دل‌شان شکسته است، برای درد جدایی شرابی درست کن که از اشک چشم نوشته شده باشد.

هوش مصنوعی: من چطور می‌توانم به خاطر طعنه‌های دشمن از دوستی دور شوم؟ وقتی که دل در دریای محبت دارم، از یک شبنم هم نمی‌ترسم.

هوش مصنوعی: اگر لطف و توجه پادشاه شامل حال من شود، من اکنون در جایگاه خاکی و در پای علم و معرفت قرار دارم.

هوش مصنوعی: لطفاً عطر دل‌انگیز گلستان وصال را بیاور که جانم فدای تو باد، ای نسیم جان‌بخش.

هوش مصنوعی: کسی که دارای حکمت و اندیشه عمیق باشد، هرگز از جام می نوشیدن به کسی که در مقام و قدرت است، باز نمی‌ماند و هیچ جرعه‌ای به او نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: در مسیر شگفتی و لذت، چگونه خواجو می‌تواند گام بردارد، اگر قدمی را بر روی زندگی و وجودش نگذاشته باشد؟