هوش مصنوعی: چقدر باید از غصه‌هایت خوشی بخورم؟ من از دید دیگران، لباس خیالات تو را می‌پوشم.

هوش مصنوعی: هرچند که موهای تو دل من را متوجه نمی‌شود، اما من به خاطر زلف‌های تو خودم را در حلقه‌ای از گوش قرار داده‌ام.

هوش مصنوعی: از عیب‌جویی و انتقاد نکن، چرا که درد و رنجی که در دل دارم باعث شده تا در درونم آتش افروخته شود، اما با تمام این آتش، نمی‌توانم به جوش و خروش بیفتم.

هوش مصنوعی: وقتی که من چنگ را به جان خود می‌کشم، همانند عود در دل نفوذ می‌کنم و اگر خود را نرسانم، تأثیرم بر دل باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: مردم از صدای ناله‌ام می‌نالند، اما جالب اینجاست که من خودم ناله می‌کنم و در عین حال همیشه ساکت هستم.

هوش مصنوعی: دیشب خبر ندارم که شاگرد میخانه وقتی از در بیرون آمد، بارش را روی دوشم گذاشت.

هوش مصنوعی: یک جام پر از هر نوع نوشیدنی تلخ و ناگوار کن، تا در یک لحظه به یاد لب‌های سرخ و شیرین تو مانند عسل بنوشم.

هوش مصنوعی: تا وقتی که زنده‌ام، هیچگاه از آن شراب مثل خون سیاوش، که ارزشمند است، برای هیچ سرزمینی چشم‌پوشی نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر در میکده زهد و پارسایی‌ام را بفروشم، می‌دانم که مانند تو، خواجو، هیچ کس با یک پول هم شراب نمی‌خرد.