هوش مصنوعی: ما دلی پر از غم داریم، اما کسی نیست که به ما دل‌سوزی کند. از مستی و ندانم‌کاری خود، شرمنده نیستیم.

هوش مصنوعی: ما نه از دین و ایمان خبری داریم که بشارت دهد، نه از پول و ثروت امیدی داریم. هدف ما نه دین و اعتقاد است و نه غم و فکر پول.

هوش مصنوعی: تا به خانه ما، جایی که شلوغی و هیاهوی میخانه‌ها به اوج می‌رسد، رسیدیم، هیچ‌کس جز اهل نیکوکار و خوش‌نشین در اینجا نیست.

هوش مصنوعی: بی‌خواب بودن و شب را بیدار گذراندن فایده‌ای ندارد، اگر که دل و احساس بیدار و هوشیار نباشد.

هوش مصنوعی: ما در جمعی هستیم که با غم و اندوه خود معروفیم، اما در این بازار، کسی به ما اهمیت نمی‌دهد و ما را نمی‌شناسند.

هوش مصنوعی: این بیت بیانگر آن است که وقتی یاری در کنار ما نیست، نمی‌توانیم صحبت کنیم و به خوبی احساسات و افکار خود را بیان کنیم. در واقع، غیبت یار باعث می‌شود که ما از درد و نگرانی رنج ببریم و در نبود او، حتی موضوعات عادی نیز برایمان بی‌معنا و ناامیدکننده می‌شود.

هوش مصنوعی: ما هیچ همدم و همنفسی جز ناله‌های صبحگاهی نداریم، چرا که جز آن کسی را نداریم که به رازهای درون ما آگاه باشد.

هوش مصنوعی: در دل ما جز درد و رنجی وجود ندارد، اما برای درمان این درد جز یار عزیز چیزی نداریم.

هوش مصنوعی: برگرد تا دوباره با هم باشیم، زیرا بدون چهره‌ای تو، ای یار، نه بوی عطر درختان سمن داریم و نه یاد و خاطره‌ای از گلزار.

هوش مصنوعی: آزردن و دلگیر شدن نشانه‌ی عقل و درایت نیست. از کسی که از تو آزار ندیده، نباید دلگیر شد.

هوش مصنوعی: ما با هیچ کسی در‌گیری و مخالفتی نداریم، مانند خواجو که به خاطر این بی‌توجهی، به دیگران کاری نداریم.