هوش مصنوعی: من، بیدل، در غم دوریِ محبوبم به سر می‌برم؛ تنم از درد جانکاه رنج می‌کشد و از جان نیز بی‌بهره‌ام.

هوش مصنوعی: من مثل کسی هستم که در تاریکی و تشنگی به سر می‌برد، در حالی که دیگران از نعمت‌ها بهره‌مندند. در این وضعیت، به یاد سکندر بزرگ می‌افتم که از چشمه‌ای سیراب می‌شود، اما من از این خوشبختی محرومم.

هوش مصنوعی: آن جواهر باارزشی که دوستی و قدرت سلطنت بر پا بود، اکنون در دست دیو افتاده و سلیمان از آن محروم شده است.

هوش مصنوعی: ای پزشک دل شکسته، آیا اجازه می‌دهی که جان من، که به خاطر دردهایم خونین شده، از درمان بی‌نصیب بماند؟

هوش مصنوعی: کشاورزان مشغول کار در زمین هستند و همه در حال خدمت و بندگی هستند، اما خودشان از این نوع زندگی بی‌بهره‌اند.

هوش مصنوعی: نگاه کن به حال و روز من که مانند پروانه‌ای هستم که دلش شکست خورده است. بال و پرم سوخته و از روشنی شمع در این شب تاریک محرومم.

هوش مصنوعی: ای کسانی که در نزدیکی سرزمین قدرت زندگی می‌کنید، تا کی باید من از لطف و توجه سلطان بی‌بهره باشم؟

هوش مصنوعی: از آن پرنده صبحگاهی یاد کنید که در باغ همچنان می‌خواند، اما از گل‌ها و زیبایی‌های گلستان بی‌بهره مانده است.

هوش مصنوعی: اگر کسی مانند یعقوب، جان عزیزش را داشته باشد، نمی‌توان عیب خواجو را نادیده گرفت، حتی اگر او از یوسف کنعان محروم شده باشد.