هوش مصنوعی: من از زیبایی تو خواستم که پرده را کنار بزنم، اما هر بار که به چهره‌ات نگاه می‌کنم، خودم را فراموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: مرا از خودم با یک جام شراب آزاد کن، چون آن جام شراب می‌تواند مرا از خودم رها کند.

هوش مصنوعی: جز نسیم صبا که بوی پیراهنم را از مصر می‌آورد، کسی دیگر نیست که این عطر را به من برساند.

هوش مصنوعی: وقتی از زیبایی آن دو نرگس با رنگ میگون صحبت می‌کنم، رمز و رازی در کلامم نهفته است که اگر کسی به حرف‌هایم گوش دهد، محو می‌شود و حالش خوب می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر قسمت من را ندهی، از دور چشم‌انتظاری و خوشی‌هایم را نگیر.

هوش مصنوعی: گاهی آنقدر شاد و خوشحالم که روح بلبل از قفس خارج می‌شود و پرواز می‌کند، اما اگر این لحظه نباشد، در این هنگام با صدای شوق و عشق نغمه سرایی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در هنگامی که مرا از گور برمی‌انگیزند، سخن از عشق تو بر روی کفنم نوشته شده است.

هوش مصنوعی: اگر تو روزی به یاد من بیفتی و از من بپرسی، جز خیال تو چیزی از من باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: من همیشه سرم را با شور و اشتیاق بر روی دستم گذاشته‌ام به امید اینکه روزی بتوانم آن را در پای مرکبت بگذارم.

هوش مصنوعی: اگر مانند شمع در مجلس خاموش بمانم، آتش عشق تو از دل و زبانم شعله‌ور می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر موهای کج تو را بشکنم، فکر نکن که من از خواجو، توانایی شکستن تو را دارم.