هوش مصنوعی: هر بار که از لانه‌اش بچه‌ها به دنیا می‌آیند، خواب خوشی را از صدای دلنشین بلبل می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ای خدمتگزار، یاقوت لب‌های سرخ تو مانند مروارید است و خط سبز بر روی ریحان، نماد سنبل و زیبایی توست.

هوش مصنوعی: تا کی آن چشمان فریبا و جذاب، که دل عاشق را می‌کشد، در دل شکسته و خسته‌ام خود را به تعلل بسپارد؟

هوش مصنوعی: اگر نرگس مستِ تو نتواند از حد بگذرد، زلف بلند تو چه می‌تواند بکند؟

هوش مصنوعی: زیبایی و پیچیدگی زلف تو داستانی طولانی و مفصل دارد که من برای کوتاه‌تر کردن آن، جرات ندارم به تکرار و سردرگمی بیفتم.

هوش مصنوعی: زیبایی و زیبایی‌آرایی را بیشتر از این پیش نبر، زیرا در جایی که خود زیبایی و جمال وجود دارد، به تزئینات اضافی نیازی نیست.

هوش مصنوعی: بار و بندیل را از منزل دوستان بیرون نبر، زیرا ما حتی برای یک لحظه نیز غم دوری تو را نمی‌توانیم تحمل کنیم.

هوش مصنوعی: عاشق در اعماق دریا غوطه‌ور می‌شود و غرق می‌گردد، اما سرزنش‌کننده مانند کسی است که در ساحل خوابش برده و غافل است.

هوش مصنوعی: هر زمان که صدای ماه را که می‌نواخت سکوت بگیرد، صدای دل‌انگیز و شیرینی از شراب می‌شنوم که به صورت قل‌قل شنیده می‌شود.

هوش مصنوعی: ای کسی که زیبایی‌ات جزئی از زیبایی‌های دنیا است، تمام غم‌های جهان فرعی و جزئی هستند و تنها غم عشق تو اصل و کلّ است.

هوش مصنوعی: مراقب باش که در میگساری و شادی غرق نشوی، چرا که خواجو بدون تفکر و آگاهی از حال تو از دنیا نمی‌رود.