هوش مصنوعی: من که به خاک درگاه تو امید رسیدن ندارم، کجا می‌توانم به جایی نزدیک شوم که امکان نزول و فرود وجود داشته باشد؟

هوش مصنوعی: اگر به وصالت برسم، جانم را فدای تو می‌کنم، اما چه شگفت که آرزوی دل‌شکستگان به تحقق نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: شنیده‌ام که از سازندگان موسیقی، نغمه‌ای پر از شوق و ارادت به گوش می‌رسد که دل‌های سوخته و عاشق را به وجد می‌آورد و آن‌ها را از اصل و بنیاد خود خارج می‌کند.

هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا با افرادی که به خاطر عشق آسیب دیده‌اند، صحبت کردن برخلاف عقل است و درس گفتن از مسائل منطقی در چنین شرایطی بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: برای کسانی که در عشق هستند، نمی‌توان فضیلتی از عقل جستجو کرد؛ زیرا عقل و فضیلت در این مسیر تنها برای عقلای واقعی است و افرادی که زیاد می‌زنند و می‌پرسند، جایی در این عشق ندارند.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، کسی که به دست جدایی از محبوبش کشته شده، از میان خون، سرش برمی‌آید.

هوش مصنوعی: کاروان گذشت و ما در کنار جاده با امید به آینده منتظر هستیم تا ببینیم کی بار و بنه را از گوشه محمل به ما نشان خواهد داد.

هوش مصنوعی: بین ما و شما نیازی به پیامبری نیست، چون اگر ارتباط و وصلی وجود داشته باشد، دیگر نیازی به فرستاده نیست.

هوش مصنوعی: دیگر از جوار حرم دور نمی‌شوم، زیرا ممکن است روزی به کعبه وصل شوم و به وصال محبوب برسم.

هوش مصنوعی: زمانی که از تاریکی راهی پیدا نمی‌کنم و جانم به خاطر آب حیات تشنه و خسته شده است.

هوش مصنوعی: ببوس دست کسانی که در درگاه او هستند، زیرا ممکن است آنها تو را به جایگاه پذیرش هدایت کنند.