هوش مصنوعی: باغبان می‌گوید که برو و نرو؛ زیرا از گل من بو نمی‌برد و بلبل در صبح زود دیگر باز نخواهد گشت.

هوش مصنوعی: می‌گوید: در صبح هنگام، از دست سروی با قد زیبا و موهایی مانند مشک، شراب رنگینی می‌نوشم.

هوش مصنوعی: در بهار، وقتی خبر آمدن کبک دری به گوش رسید، فقط باد بهاری بود که در گلی که به آن پناه داده شده بود، جاری می‌شد.

هوش مصنوعی: به تماشای ناله‌های شبانه من و آواز پرندگان در دشت مشغول باش، که به زیبایی در کنار چمن‌ها می‌خوانند و سر و صدا به راه انداخته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر نسیم لطیف، زنجیری بر روی آب قرار دهد، پس چرا در فصل بهار، گردن قمری از رشته‌ی غالیه پر است؟

هوش مصنوعی: وقتی که باد بهاری وزیدن می‌گیرد، بلبل‌ها که گل ندارند، غمگین و بی‌حال‌ هستند، و کسانی که مستان هستند نیز در حالتی بی‌نشاط و بی‌انگیزه به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: خواننده در لحظه‌ای که صدایش کم می‌شود، همچون بلبلی آواز می‌خواند و صدای زیبایش همچنان در فضا طنین‌انداز است.

هوش مصنوعی: ای نرگس خجالت‌زده، شبیه بادام استی و موهایت که به شکل سنبل پیچیده، نشان از عشق و دلدادگی دارند.

هوش مصنوعی: آن سر زلف زیبا و شب‌گونه را ببین، مثل زاغی که در مه تابان، چنگ می‌زند.

هوش مصنوعی: هرچه زیبایی‌ها و خوبی‌های دنیا را به زیبایی‌های ظاهری نسبت می‌دهند، همه آن‌ها در کنار هم به پای حسن و بزرگی توکل نمی‌رسند.

هوش مصنوعی: دست بگیریم که خواجو، که دلش رفته و اکنون در سختی و گرفتار شده است.