هوش مصنوعی: ای که شب تار را بر روز روشن قربان می‌کنی، دل را با زلف‌های چین‌دار تو به عطر مشک ناب مزین کرده‌ای.

هوش مصنوعی: پیوند خیال تو در دل من جا گرفته است، به طوری که در نگاهی به چشمم، زیبایی تو را همانند ماهی که در آب شناور است، می‌بینم و در آن غرق می‌شوم.

هوش مصنوعی: آنکه شراب دارد، باید به آن تشنه‌ای که غرق در خیال است، رحمت کند و به او کمک نماید.

هوش مصنوعی: هرگاه که به سوی تو راه بروم، می‌دانم که مانند زاغ و دیگر پرندگان زشت و بی‌ارزش در مکان‌های مرغ و عنقا نادر پیدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: محبت و عشق به تو هرگز از قلبم محو نمی‌شود، زیرا که این عشق همانند گنجی ارزشمند در دل من است، حتی اگر در شرایط سخت و نامساعدی قرار داشته باشد.

هوش مصنوعی: به اشک‌های عاشقان نگاه کن، آنگونه که چهره زیبای ساقی در آن به شکل ماه می‌درخشد و جام شراب را تزیین می‌کند.

هوش مصنوعی: خواجو در حالتی غمگین و جدا از دوستش، در دنیای جدایی غرق شده است. اما در خواب، او تصویر وصال و وصیت به محبوبش را می‌بیند و به آرامش و آرامگاه آن لحظه فکر می‌کند.