هوش مصنوعی: بوی دل‌انگیز باغ بهشت است یا نسیم خنک عراق که دل مشتاق را زنده کرده است.

هوش مصنوعی: از قلمی که خودش نیز گویا باشد، بیرون می‌آید و ما را که نیازمند یاری هستیم، چه کسی می‌تواند از سر محبت نجات دهد؟

هوش مصنوعی: اگر دوستانت را به خاطر عشق به تو بکشند، معذب نخواهی شد مگر به خاطر خون شهیدانی که در راه جدایی از تو ریخته شده است.

هوش مصنوعی: در زمانی که جسم و قالب من در خاک قرار دارد، بوی عشق تو را استشمام می‌کنم و این بوی عطری است که از خاک برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: اگرچه خسرو از جهان رفته و دنیای بی‌او تلخ شده است، اما شیرینی لب‌های او همچنان از یاد نمی‌رود و طعم آن در خاطر باقی است.

هوش مصنوعی: تو همچون آفتابی هستی که در اوج بلندی‌ات قرار داری و همیشه تابش می‌کنی، اما از زوال و انحطاط دوری. همچنان که تو ماه مهر را روشن می‌کنی، اما هیچ‌گاه نمی‌گذاری که در ظلمت قرار بگیری.

هوش مصنوعی: دلم به چه دلیلی به موهای تو وابسته شده است، در حالی که زیبایی تو هندی است و به خاطر یک تار مو می‌توانی با من پیمان بشکنی.

هوش مصنوعی: شخصی که فرمانروای جادوگران بود، همواره چون ابروی خوش‌فرم و زیبا در چشم‌ها جلوه‌گر بوده است.

هوش مصنوعی: اینکه تو این همه وعده و قول دروغ و مخالف با رفتارهایی که نشان می‌دهی داری، جا دارد که هیچ‌وقت به یاد عاشقان نیفتی.

هوش مصنوعی: لطفاً حرکتی دلنشین و محبت‌آمیز از طرف اصفهان نشان بده که اشک‌های ما مانند زنده‌رودی که به سمت عراق می‌رود، جاری شده و روان گشته است.

هوش مصنوعی: کمال و خلوص شخصیت خواجو به قدری است که تنها همین کافی است که او یکی از بنده‌های بواسحاق می‌باشد.