شمارهٔ ۱۰
بر فرق کوه اگر بزنم برق آه را
سوزد چنانکه آتش سوزنده کاه را
بر اشک و آه من به غلط طعنه ها مزن
بنگر چها اثر بود این اشک و آه را
این اشک دجله ای است که ویران کند جهان
و این آه شعله است که سوزد گیاه را
با سنگدل بتی سر و کارم فتاده است
کو از ثواب فرق نیارد گناه را
جای زنخ بداده به پیرامن عذار
ز افسونگری به ماه رسانیده جاه را
ای کاش همچو دامنش افتادمی به پای
تا بوسه اش همی زدمی خاک راه را
افسر بنال خوش که کسی منع عاشقان
نتوان نمود، ناله بیگاه و گاه را
اطلاعات
وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
قالب شعری: غزل
منبع اولیه: چکامه
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
برگردان به زبان ساده
بر فرق کوه اگر بزنم برق آه را
سوزد چنانکه آتش سوزنده کاه را
هوش مصنوعی: اگر بر بالای کوه بکوبم صدا را، همانند آتش که کاه را میسوزاند، نور آتش آن را خواهد سوزاند.
بر اشک و آه من به غلط طعنه ها مزن
بنگر چها اثر بود این اشک و آه را
هوش مصنوعی: به زحمت و درد من طعنه نزن، نگاه کن که این اشک و آه چه تاثیری داشته است.
این اشک دجله ای است که ویران کند جهان
و این آه شعله است که سوزد گیاه را
هوش مصنوعی: این اشکی که میریزد، میتواند مانند دجله، ویرانی و نابودی را به همراه داشته باشد و این آهی که بلند میشود، قدرتی دارد که میتواند گیاهان را بسوزاند.
با سنگدل بتی سر و کارم فتاده است
کو از ثواب فرق نیارد گناه را
هوش مصنوعی: من با کسی سر و کار دارم که دل سنگی دارد و از خوبی و بدی هیچ تفاوتی نمیبیند.
جای زنخ بداده به پیرامن عذار
ز افسونگری به ماه رسانیده جاه را
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به زیبایی و جذابیت چهره دارد که به گونهای خاص و دلنشین توصیف شده است. زیبایی و افسونگری او به حدی است که میتواند توجه هر بینندهای را جلب کند و او را به مقام و جایگاهی ویژه برساند. این شخص به خاطر زیباییاش، به مانند ماه، در نگاه دیگران درخشان و با ارزش است.
ای کاش همچو دامنش افتادمی به پای
تا بوسه اش همی زدمی خاک راه را
هوش مصنوعی: ای کاش مانند لبه دامن او به زمین میافتادم تا خاکی را که او قدم میگذارد، ببوسم.
افسر بنال خوش که کسی منع عاشقان
نتوان نمود، ناله بیگاه و گاه را
هوش مصنوعی: بیا دل خود را بپروران و به شوق بپرداز، چرا که هیچ کس نمیتواند عشق را از دل عاشقان دور کند. ناله و شوق عاشقانه در هر زمانی ابراز میشود و از آن منع نمیتوان کرد.