هوش مصنوعی: سرو زیبای قد و قامت، با موهای خوش حالت و زیبا، تمام زیبایی‌های دیگران را در خود دارد و بر روی موهایش به خوبی جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: تشخیص تفاوت میان سرو بلند و زیبا از روی قامت او ممکن نیست، اگر چه سر او از گل‌های زیبا هم فزون‌تر و دلرباتر باشد.

هوش مصنوعی: با زیبایی و دلنشینی که در او وجود دارد، هر دل‌باختگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و اگر او از ناز و فریب خود گره‌ای به موهایش بزند، وای بر حال من.

هوش مصنوعی: هیچ دلی نیست که تحت تأثیر زیبایی و جذابیت او قرار نگرفته باشد، و هر لحظه باید فتنه و شوق تازه‌ای را برای او بوجود آورد.

هوش مصنوعی: وقتی که آن محبوب زیبا با قامت بلندش جلوه می‌کند، ساقه‌های سرکش و بلند او با قدش در این سبک و سیاق قابل مقایسه است.

هوش مصنوعی: وقتی چشمانم را می‌بندم، گمان می‌کنم آن معشوق خوش‌رو را از سر تا پا می‌بینم، که در میان همه زیبایی‌ها، موهایش از همه دلرباترند.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تصویرسازی از ارتباط عمیق و پیوند روحی و عاطفی میان خود و محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که به گونه‌ای به محبوبش وابسته است که مانند رشته‌ای که به شانه او بسته شده، روحش به او متصل شده است. این ارتباط به قدری عمیق است که گویی با هم در یکدیگر ذوب شده‌اند و در زیبایی و جاذبه‌اشان با هم آمیخته‌اند.