هوش مصنوعی: ای دل، تا کی باید مرا دچار درد و زخم کنی؟ چرا اشک‌هایم را به حال خراب و رنجور تبدیل می‌کنی؟

هوش مصنوعی: ای دل، درون چشمانت همرا با اشک‌هایت، نشانه‌ای از عزم و اراده برای بیرون رفتن و رهایی داری.

هوش مصنوعی: تو مرا در دنیای خود سرگردان کرده‌ای و همچون گردون، در چرخش و دگرگونی هستی. ای دل!

هوش مصنوعی: ای دل، تو به زیبایی زلف لیلی دل باخته‌ای و اکنون قدم در راه عاشق دیوانه‌ای به نام مجنون می‌گذاری.

هوش مصنوعی: دنیا به خاطر رازهای عشق پر از زیبایی‌ها و ارزش‌های غیرقابل تصور است. ای دل، تو چه گنجینه‌های پنهان و ارزشمندی در خود داری!

هوش مصنوعی: تو با جادو و فریب خود، بسیاری از پریان را تسخیر کرده‌ای، اما در دل خود چه رازی نهفته است که این کار را توانسته‌ای به همین آسانی انجام دهی؟

هوش مصنوعی: ای دل، حال او را چگونه می‌دانی که در غم و اندوه گذشت‌ها غرق شده و چرخه زندگی‌اش پر از مشکلات است؟