هوش مصنوعی: هر زمان که پاییز می‌آید و رنگ‌های دلپذیر رخت می‌بندند، بوی جدایی در فضا پخش می‌شود و چهره‌ام از غم این جدایی رنگ زرد به خود می‌گیرد. من به خاطر این فراق، چهره‌ام تیره و غمگین شده است.

هوش مصنوعی: در نبود تو، هیچ چیز نمی‌تواند مثل دیدار رقیب باشد. من بار و بنه‌ام را می‌بندم و در خیابان دوری از تو می‌مانم.

هوش مصنوعی: برای ارزیابی صبر دل محروم از وصال، سنگی که در ترازو قرار گرفته، مانند کوهی از جدایی است.

هوش مصنوعی: دردها و داغ‌هایی که بر دل من نشسته، در روز دیدار معشوق مانند آتش‌هایی است که بعد از رفتن از محل جدایی باقی مانده‌اند.

هوش مصنوعی: با تو در حرم وصالت، در کنار تو نشسته‌ام، اما از عشق تو محروم مانده‌ام، پس زانوی غم به خود گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: میلم به آن سوست که آرزوی توست، هرچند که این میل من ممکن است به جای وصالت، به دوری از تو باشد.

هوش مصنوعی: بهتر است که جان خود را در تنگنا و ضعف نگذاری، چون زمانی که دیگر نمی‌توانی صبر کنی، توانایی و قدرت تحمّل دوری را نخواهی داشت.