هوش مصنوعی: تمایل دارم به زیبایی ابروی تو که در این طاق فیروزه‌ای قرار دارد، در حالی که قد من زیر این آسمان نیلی خم شده است.

هوش مصنوعی: هر نوشیدنی که از ساقی به دستم برسد، اگرچه شیرین و خوشمزه باشد، اما چون دور از لبان من است، برایم مانند زهر تلخ می‌شود.

هوش مصنوعی: بارقه‌ای از منزل لیلی به دل مجنون تابید و او را که داغ فراق می‌کشید، تازه‌نفس کرد.

هوش مصنوعی: من نسبت به تو دل سرد و بی‌احساس دارم، مانند شیشه‌ای که در درونش حسی ندارد. این حس را به کسی که درک نمی‌کند، نگو، چون من مانند سنگی هستم که از نیش و طعنه‌های دو-faced بودن می‌آزارم.

هوش مصنوعی: قد بلند تو جان را به وجد می‌آورد و اگر اینطور نبود، چشم و ابروی تو نمی‌توانستند آن اثر را بگذارند.

هوش مصنوعی: اگر تو، ای مونس جانم، همسفر من شوی، حتی اگر خضر، که نماد زندگی جاودان است، یا مسیح، که نشانه شفا بخشیدن است، با من بیایند، باز هم به اندازه تو برای من عزیز نخواهند بود.

هوش مصنوعی: من از درد دوری و غم جدا افتادگی بسیار رنج می‌برم، آن‌قدر که نمی‌توان همهٔ آن را تا روزی که دوباره همدیگر را ملاقات کنیم، شمرد.

هوش مصنوعی: در سرزمین خراسان جامی پر از شادی و لذت را به همراه صدای دلنشین یک مطرب می‌سازیم که این شعر را به روحی پر از عشق و اشتیاق منتقل کند.

هوش مصنوعی: خسرو تبریز، شاه فارس و سلطان عراق، با تقلید از آهنگ او، نغمه‌ای برای جشن و سرور خود می‌سازند.