هوش مصنوعی: در اینجا شاعر از داغی که به دلش از عشق یا خاطره‌ای گذشته آمده، سخن می‌گوید. وجود اثری از این عشق بر بازوی محبوب، نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات اوست. شاعر از دردی می‌گوید که به خاطر این عشق در دلش وجود دارد و این درد، بر دلِ دیگر دردهایش افزوده شده است.

هوش مصنوعی: وقتی به بدنم نگاه می‌کنم، می‌بینم که نشانه‌های سوختگی زیادی دارم و هر یک از این نشانه‌ها به معنای یک درد عمیق بر روی جانم است.

هوش مصنوعی: دیگران در آتش احساسات و مصیبت‌های خود می‌سوزند، اما برای عاشقان چه مصیبت بزرگی است که دغدغه این دردها را نیز دارند.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و درد دوری اوست که اگر زخم‌هایی بر جانم هست و یا داغ‌هایی بر قلبم، همه این‌ها ناشی از همان احساسات عمیق است.

هوش مصنوعی: من به خاطر داغی که از او به دل دارم، دیگر تواناییم برای بروز احساسات در چهره‌ام نمانده است، زیرا به اندازه‌ای درد و داغ در دل داریم که نتوانیم یکدیگر را تماشا کنیم.

هوش مصنوعی: بر دل من از غم او زخم عمیقی وجود دارد که تنها درد و رنج آن را می‌توان حس کرد و هیچ چیز دیگری در برطرف کردن این درد مؤثر نیست جز همین غم و اندوه.

هوش مصنوعی: وقتی که جام گرم و شعله‌ور را از او خواستند، او آن را با دلی سرد و آرام، بر دل گرم و آتشین گذاشت.