هوش مصنوعی: هرچند دل پروانه به خاطر عشق به چراغ می‌سوزد، اما نمی‌خواهد جلوی روی زیبای تو چراغی را روشن کند.

هوش مصنوعی: زیر پای تو، تارهای سیاه زلفت را روشن می‌کند. این نکته را یادآوری می‌کند که پا در سایه نوری است که در ابتدا تاریک به نظر می‌رسید.

هوش مصنوعی: من در دوری تو هر شب به یاد روی زیبایت دلم پر از آتش آرزو برای روشنایی و امید است.

هوش مصنوعی: باد موهای مشکی تو را به جایی می‌برد که دود دیگر نمی‌تواند به آرامی در کنار چراغ باقی بماند.

هوش مصنوعی: شعله عشق تو در دل مانند چراغی روشن است و اگر پرده‌ای که روی چهره‌ات است را کنار نزنی، وای به حال آن چراغ.

هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبا و درخشان تو به قدری جذاب است که می‌توانی به همه‌ی جلسات و محافل بگویی چهره‌ی این جمع را بپوشانند و نور چهره‌ات را به جا بیاورند.

هوش مصنوعی: نور چهره تو را خورشید نمی‌تواند تحمل کند، مانند کسی که در تاریکی است و نمی‌تواند نور چراغ را ببیند.

هوش مصنوعی: این بیت بیان می‌کند که وقتی در محفل و مهمانی حضور داری، باید چشمانت را بر روی جامی که در دستانت است متمرکز کنی، زیرا در آن حالت، زیبایی و درخشندگی تو شایسته و مناسب‌تر از جایگاه چراغ روی زمین است. به عبارت دیگر، در فضایی که سرگرمی و شادی وجود دارد، حضور تو و جذابیتت از روشنایی چراغ نیز بیشتر است.